بعضی از ما متأسفانه فقط یاد گرفتیم از همه چیز انتقاد کنیم، و ظاهرا به غیر از این هیچ کار دیگری بلد نیستیم؛ مهم نیست از چه کسی و یا چه چیزی و به چه دلیلی انتقاد می کنیم، فقط برای ما مهم این است که غر بزنیم. این در مورد مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خیلی شایع است و گهگاهی دیده می شود، افرادی پر ادعا که فقط تنها هنرشان کوبیدن دیگران است، شروع می کنند به بد و بیراه گفتن به زمین و زمان. شاید همین ها هم هستند که همه را به کیش خودشان می پندارند. افرادی که می توان آن ها را جزو افراد تیپ همیشه ناراضی جای داد. مطلبی در وبلاگ یکی از دوستانم خواندم که مقدمه ای شد برای مطرح کردن این بحث، به امید اینکه یاد بگیریم درست و به جا انتقاد کنیم و برایمان مهم باشد که عقب افتادگی هایمان را جبران کنیم.
بعضی ها انگار عادت کردن که از همه چیز و در همه جا، ناراضی باشند و بدتر از همه، دوست دارند که همیشه غر بزنند.
این شیوه در کشورهای عقب افتاده و آدم های عقب افتاده، بسیار رواج دارد و همین مساله از مهمترین عوامل عقب افتادگی شان است.
اصولاً تفاوت آدم های پیشرفته نسبت به عقب افتاده در همین است. یعنی هرجا مشکلی میبینند خودشان هرکاری که از دستشان بر می آید برای رفع آن نقصان، انجام میدهند. اما آدم های عقب افتاده، اصلاً هیچ کاری را در حیطه مسئولیت خود نمیبینند و همیشه همه اشکالات را به گردن کسی می اندازند.
کاش حتی اگر این مشکلات را در حیطه مسئولیت خود نمیبینند، حداقل به جای غرغر کردن، به دنبال انتقاد درست باشند.
دیدگاه ها