در جریان مذاکرات تهران که در آن ترکیه و برزیل به عنوان دو قدرت نوظهور در دنیای امروز وارد بازی حمایت از جمهوری اسلامی ایران شدند، توقعات فراوانی از دولت ترکیه به وجود آمد، به گونه ای که در داخل کشور همگان به تمجید از روند جدید دولت ترکیه پرداختند، روندی که ظاهرا حرکت دولت ترکیه به سمت احیای اسلام و حمایت از دولتهای اسلامی بود.
ظاهر قضیه این بود که ترکیه از اتحادیه اروپا بریده است و عزمش را برای ایجاد یک همگرایی منطقه ای جزم نموده است. حتی در جریان مذاکرات و رفت و آمدهای سیاسی پس از آن نیز افق پیش رو در روابط ایران و ترکیه به عنوان دو قدرت آینده جهان اسلام بسیار روشن دیده می شد.
حرکتهای داخلی و خارجی دولت اردوغان در ترکیه از جمله تحقیر شیمون پرز رئیس جمهور اسرائیل، اخراج سفیر اسرائیل، قطع رابطه با این کشور، شرکت وی در عزاداری شیعیان و همچنین حمایتهای وی از برنامه هسته ای ایران و از سوی دیگر تلاش وی برای کنار زدن لائیکهای تندرو و قدرت دادن به اسلامگرایان از جمله دلایلی بود که همه را متقاعد می نمود که این دولت مسیری را پیش گرفته است که منتهی به عزت و وحدت اسلامی خواهد شد.
اما در چند ماه اخیر و پس از به ثمر رسیدن زنجیره انقلابهای اسلامی و شکل گیری حلقه بیداری اسلامی در جهان اسلام به ناگاه شاهد تغییر رفتار سیاسی از دولت ترکیه بودیم، تغییری که گمانه زنی ها برای علت نزدیک شدن ترکیه به مسائل کشورهای اسلامی و خاورمیانه یعنی احیای امپراتوری عثمانی را تقویت می کرد. و سوال جدی که می پرسید: آیا نزدیک شدن دولت ترکیه در آن زمان به جمهوری اسلامی و دور شدن این دولت در حال حاضر همه در راستای سیاست دولت ترکیه برای احیای امپراتوری عثمانی است؟
بی شک انقلابهای شکل گرفته بیشترین برد و سود سیاسی اش در جهان اسلام برای جمهوری اسلامی خواهد بود، چرا که ملت ایران آرمانش اسلامی خواهی است و فریاد انقلابهای زنجیره ای نیز فریاد اسلام خواهی است، و همین نکته موجب همگرایی و نزدیک شدن کشورهای منطقه خاورمیانه و جهان اسلامی به ایران اسلامی خواهد شد. جهان اسلامی که نظام سلطه با انواع تزویر و خدعه ۳۲ سال آن را از پیوستن به جریان اسلامگرایی با بصیرت در ایران دور کرده بود.
رفتار جدید اردوغان (تنش با سوریه، موافقت با نصب سپر موشکی ناتو و توصیه به لائیک بودن دولت آینده مصر)طرفداری وی از اسلام را صوری و صرفا امری سیاسی جلوه می دهد، و نشان می دهد که دولت وی اسلام را صرفا در ویترین کشورهای اسلامی می خواهند و وارد شدن آن به حوزه سیاست را همانگونه که غرب با آن مخالف است نمی پذیرند. از سوی دیگر انقلابیون مسلمان نیز با هوشیاری خود این پیام را برای غرب و ترکیه فرستاده اند که هیچ گاه اجازه نخواهند داد که دولت ترکیه واسطه و دلال مصادره انقلابهایشان به نفع غرب شود؛ چرا که دلایل بسیاری وجود دارد ترکیه نمی تواند دوست ملت های مسلمان باشد.
ایهود باراک، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی: ترکیه دشمن ما نیست/ تنش در روابط تلآویو- آنکارا در نهایت برطرف میشود
رجب طیب اردوغان، نخستوزیر ترکیه در گفتگو با شبکه تلویزیونی مصری 'دریم'، از مردم مصر خواست دولت و قانون اساسی خود را بر اساس 'تفکر سکولار' پایهریزی کنند
شبکه العربیه در گزارشی تحلیلی نوشت: اردوغان در تلاش است ترکیه را به عنوان یک قدرت اقتصادی در جهان مطرح کند/ ولع دیوانهوار وی برای رقابت آنکارا با قدرتهای دنیا بر کسی پوشیده نیست
سعدالله زارعی: مدل ترکیه، مدل اسلام مبارز نیست بلکه مدل اسلام 'مصالحهجو' و 'انطباقپذیر' است، در حالی که اسلام مدل جمهوری اسلامی ایران، مدل اسلام 'آرمانگرا' و 'تکلیفگرا' است
سخنگوی وزارت امور خارجه: استقرار بخشی از سامانه موشکی ناتو در ترکیه هیچ کمکی به ثبات و امنیت منطقه و حتی امنیت کشور میزبان نمی کند/ تقویت حضور ناتو در منطقه خود یک ایجاد ناامنی است
'بیرگل گولر'، معاون رئیس و سخنگوی حزب جمهوری خلق ترکیه با درخواست از رجب طیب اردوغان برای پس دادن نشان 'شجاعت یهودی' به رژیم صهیونیستی، تنش در روابط ترکیه و این رژیم را 'سرپوشی بر موضوع نصب سپر دفاع موشکی ناتو' در این کشور دانست
مراد عنادی، کارشناس مسائل بینالملل با اشاره به نقشآفرینی جدید ترکیه در تحولات منطقه: آنکارا میخواهد در سطح منطقهای با ایران رقابت داشته باشد و آمریکا و اروپا نیز بدشان نمیآید که ترکیه را به عنوان یک رقیب علیه ایران معرفی کنند
روزنامه سوری 'الوطن': موافقت ترکیه با استقرار سپر دفاع موشکی در خاک خود، عمق خدمتگزاری این کشور به سیاستهای ناتو علیه منطقه را نشان میدهد/ این توافق مشکلات را دو چندان میکند
و بالاخره اینکه در این بازی ضدیت دولت ترکیه با اسرائیل، اسرائیلی ها هم عداوت ظاهری خودشان را نشان داده و برای تحریک کشورهای مسلمان در جهت نزدیک شدن به ترکیه بر غیر قابل استفاده بودن مدل ترکیه این خبر می دهند.
روزنامه صهیونیسیی 'هاآرتص': قابل اجرا بودن مدل دولت ترکیه برای آینده مصر و دیگر ملتهای عربی مورد تردید است
